Dutch design Week 18t/m26 oktober 2014 Blog

Omdat ik de afgelopen week vakantie had ben ik maar liefst drie keer naar Eindhoven geweest om me in de inspiratiegolf van de Dutch Design week te begeven. Te beginnen op Donderdag 23/10, een poging gewaagd om de Graduation show van de Design Academie te bezichtigen, maar bij het zien van de enorme rij voor de kassa, die al bij de liften begon, met rasse schreden rechtsomkeert gemaakt. Op naar de Kazerne, waar tapijten te zien waren van designer duo’s: Piet Hein Eek en zijn vrouw Jeanine Eek Keizer. Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk. Claire en Roderick Vos en Petra Janssen en Edwin Vollebergh. Onderstaande foto is van Rene van der Hulst.

287eb8a47b763bd74e2c5dde64784a53

Toen hals over kop terug naar het station, want we waren vergeten uit te checken. Ik had nl. met mijn nicht op het station afgesproken en omdat we elkaar zoveel te vertellen hadden waren we allebei vergeten uit te checken. Weer terug naar de Design Academie in de hoop dat de rij was geslonken, maar niets was minder waar! Nu stonden zelfs de bovenste twee trappen vol met mensen. Zonde van de tijd om in de rij te staan, dus op ons gemak naar Strijp S gekuierd, na eerst nog wat te hebben gegeten.

foto 15

Dit is het prototype van een elektrische fiets. Het bijzondere eraan is dat hij op de 3-D printer is gemaakt en dat hij inklapbaar is; het achterwieltje klapt naar boven, zodat het tussen het stuur komt te zitten en vervolgens kun je de twee voorwielen naar achteren duwen, zodat ze min of meer onder het stuur komen te zitten. Het kleine ding op de grond is het zadel. Ingeklapt heeft de fiets ongeveer het formaat van een koffertje voor de handbagage in een vliegtuig.

De tentoonstelling bij Yksi viel mij nogal tegen. Het oogde allemaal nogal rommelig en chaotisch, maar misschien kwam dat ook, omdat het er heel druk was. Ik heb er niet echt iets bijzonders gezien.

De installatie van tapijten, van allerlei niet voor de hand liggende materialen, was geinig.

Bij Kriz interior & lifestyle waren leuke lampen te zien, gemaakt van gerecyclede Tupperware bakjes. Aan elkaar verbonden met gehaakt henneptouw, wat een mooi contrast opleverde. Ze waren door de eigenaresse zelf geproduceerd. Op de foto een tafellampje, maar er waren ook heel leuke hanglampjes in verschillend uitvoeringen. Maar allemaal van Tupperware gemaakt. Nou weet ik niet precies of het echt spul van het merk Tupperware was, òf of dat het plastic bakjes waren, die voor het gemak maar Tupperware werden genoemd.

foto 13

Het Waterland Huisje. Een klein huisje op wielen, een soort woonwagen die je in een achtertuin, weiland of een boomgaard zet. De vormgeving is geïnspireerd door de huisjes van de Zaanse Schans. Het heeft een woonkamer, een keuken, badkamer en in de nok een slaapkamer. Geïsoleerd met schapenwol en met een kacheltje. De mannen van het Waterland-huisje heten Reinout, Peer en Teun

Overal op Strijp S waren pop-up stores te zien, waaronder die van Snor. Snor is onder andere een uitgeverij van mooi vorm gegeven boeken, bv over moes-tuinieren in kistjes, over boeren in de stad en over inmaken. Het zijn echte cadeau boeken die prachtig zijn geïllustreerd.

Verder gewandeld naar Piet Hein Eek. Daar rondgekeken, maar ik zat zo vol van alle indrukken dat ik niet veel meer heb opgenomen. Dus kan ik er ook niet zo veel over vertellen. Het was meer dan genoeg design voor vandaag. Uitpuffend op een bank gemaakt van stro, wat ontzettend lekker warm aan je kontje is, hadden we uitzicht op dit geinige autootje. Een Nissan Pao. De ribbels in het plaatwerk deden me een beetje denken aan een metalen gereedschaps kist

Op Zaterdag 25/10 ben ik voor de tweede keer naar Eindhoven getogen, dit keer met mijn vriendin Bernadette en met de auto. We hadden de fietsen achterin, dus dat was handig, want het vergroot je actieradius nogal. We zijn begonnen op Strijp S in het Klokgebouw.

Studio Simul, een Engelse design studio die prachtige stoffen ontwerpt voor op meubels, voor in het interieur en als wandbekleding, viel mij op positieve wijze op, omdat ik vond dat het erg mooie stoffen waren. Het werk van Studio Simul wordt bepaald door hun liefde voor kleur, materiaal en alternatieve constructie technieken. Met eigentijdse kleuren en texturen, die veel mensen een tikje gewaagd zullen vinden, maar die heel mooi op elkaar afgestemd zijn, waardoor de aanblik rust uitstraalt.

foto 12

Erna Huppelschoten van Studio Zand uit Amersfoort kwam met “Never Ending”. Een serie keramische voorwerpen ter herinnering aan een overledene. Het mooie ervan was dat de as van de overledene in het keramische materiaal was verwerkt. Hieronder zie je keramische zaden. Ze zijn gegoten in een matrijs en staan symbool voor het eeuwig durende. Van de keramische zaden worden sierraden gemaakt.

IMG_0318

Design Studio Gutedort uit Duitsland bestaat uit Eva Schlechte en Jennifer Hier. Twee textieldesigners. In de tentoonstelling hidden beauty, inner skins laten ze lederen materialen en voorwerpen zien, die gemaakt zijn van de ingewanden en de blaas van schapen, varkens en koeien. Verbazingwekkend was de uiterste zachtheid van het leer en de prachtige warme kleuren.

 

IMG_0319

Na het Klokgebouw hebben we de fiets gepakt naar het Designhuis, waar Tilburgse kunstenaars, architecten, vormgevers en muzikanten hun stek hadden gevonden en het naar Stadhuis. In het Stadhuis was een tentoonstelling over de toekomst van het ouder worden, welke ik graag wilde zien, omdat ik in het verleden creatieve workshops aan bejaarde en dementerende ouderen heb gegeven. En Granny’s Finest had er een stand. Ze verkopen prachtige wollen producten, zoals shawls, mutsen, wanten en babykleding. De producten worden gebreid door Granny’s, die in ruil voor hun verdiensten leuke uitjes verzorgd krijgen, waarvoor ze een speciale rode oldtimer bus hebben.

Grannys-Finest-Online-Magazine-Dutch-Design-Week-Artimobiel

We hebben ook nog ons steentje bijgedragen. De foto is gemaakt door Linda Muysson.

10408510_775777622482443_7349004959414179901_n

Na het Stadhuis, terug naar de auto gefietst, om met de auto naar Sectie C te rijden. Dit is een broedplaats van designers die er hun werkplaatsen hebben. Een beetje chaotisch, het werk stond geëxposeerd tussen de machines en de werkbanken, maar met een oergezellige sfeer.

Zondagochtend 26/10: ik zat thuis wat te lummelen toen het begon te kriebelen…….ik had de Graduation Show van de Design Academie nog niet gezien. Dus hup in de trein voor de derde keer naar de Dutch Design week. De treinen reden ook weer….. Dankzij dat en……..

foto 27

dankzij het uurtje extra vanwege de wintertijd was ik iets na 11.00u al in Eindhoven. Ik hoefde dit maal niet in de rij, omdat ik gisteren een passe-partout had gekocht, maar ik had me er wel op voorbereid dat ik me tussen alle mensen door moest wringen, om binnen te kunnen komen. Bovenaan bij de trappen….geen mens. Bij de liften….nog niemand. De hoek om komende…… nòg niemand. Geen rij, geen gewring, niks niets van dat al. Gewoon naar binnen.

foto 26

Julia Veldhuijzen van Zanten met PROTECTIVE UNDERWEAR. Uitgedaagd door de negatieve impact, die de hedendaagse incontinentie luiers hebben op de personen die ervan afhankelijk zijn, heeft zij ondergoed ontworpen wat gemaakt is van garens die een zeer groot absorberend vermogen hebben. Het absorberend vermogen kan nog vergroot worden door een extra inlegkruisje toe te voegen. Ik kan me voorstellen dat het broekje een comfortabel gevoel kan geven. Zoals het een goed designer betaamt, was ze ook al weer bezig haar eerste prototype te verbeteren. Ze liet me een heup hoge versie van het broekje zien in het zwart. We hadden het ook nog over de ouderenzorg; dat het broekje in deze uitvoering waarschijnlijk moeilijk aan en uit te doen was bij een persoon die hulpbehoevend is, of afhankelijk van een rolstoel. Daarbij zou een versie met drukkers makkelijker te verwisselen zijn. Leuke bijkomstigheid: het broekje is in het Textielmuseum vervaardigd.

foto 25

Wei Lun Wang met THE OTHER TUTORIAL. Jezelf uiten (expression); Er loopt een man door Eindhoven. Hij draagt een hoofdkap van slangetjes en ballonnen. Wanneer hij begint te praten, blazen de ballonnetjes op door de lucht die hij uitademt. Hoe meer hij praat, hoe groter de ballonnen worden, hoe meer zijn gezicht erachter verloren gaat, totdat hij onzichtbaar wordt. De man onderscheidt zich op deze manier van anderen en kan op een alternatieve manier boven de herrie en de absurde gedragingen van deze wereld uitkomen zonder zichzelf te overschreeuwen. Het doel van de tutorial is om bestaande patronen in onze dagelijkse routines te doorbreken. Tegelijkertijd neemt Wei Lun Wang de perfectie in de designwereld op een, vind ik, erg humoristische wijze op de hak.

tutorial-pic-01_750

Jezelf laten zien (appearance) Foto’s boven en onder komen van de website van Wei Lun Wang. Een man scheert het haar van zijn arm, stopt het in een trechter, waardoor het wordt opgevangen in een reageerbuisje. Dan plakt hij een mal op zijn bovenarm en spuit deze in met lijm. Door het haar uit het reageerbuisje over de lijm te strooien ontstaat een alternatieve beharing op zijn arm. De verschijningsvorm van zijn beharing is verandert, waardoor hij op dramatische wijze opvalt tussen andere (behaarde) mensen.

tutorial-pic-03_750

Jezelf bewegen (movement) De kwaliteit van het absurde (in dit geval de absurde beweging) stimuleert meer emotionele reacties, van zowel de gebruiker als van de kijkers, op deze ironische gereedschappen en het dramatische gedrag wat ermee gepaard gaat. Niet voor niets citeert Wei Lun Wang Marshall Muclan: ” We are marching backwards into the future.” (We lopen achterwaarts de toekomst in). Met zijn ironische gereedschappen neemt hij het gehele gedrag van de mensen, die onder deze tijdsgeest leven, op de hak. Hij is van mening dat we onszelf op allerlei manieren degraderen met het absurde gedrag wat we soms vertonen, om maar op te vallen. Wei Lun Wang geeft ons les hoe we kunnen opvallen, gebruikmakend van zijn ironic tools.

foto 24

EPO BICYCLES van Bob Schiller. Hoewel iedereen in Nederland een fiets heeft en fietsen een deel van de Nederlandse cultuur is, is een betaalbare eigentijdse Nederlandse fiets uit het straatbeeld verdwenen. Een fiets produceren is een arbeidsintensief proces. Daarom worden bijna alle fietsen tegenwoordig in China of Taiwan geproduceerd. Epo blaast de lokale Nederlandse industrie nieuw leven in en brengt de productie van de Epo fiets terug naar ons land. Het frame wordt net zoals in de autoindustrie bij de productie van auto’s gebeurd, in twee delen uit een aluminium plaat geperst en daarna aan elkaar gelast. Het resultaat is een sterk, lichtgewicht frame. Maar het allerbelangrijkste is wel dat de productie van de Epo fiets zo efficiënt is, dat de arbeidskosten zodanig laag zijn, dat het mogelijk is de fiets in Nederland te produceren.

foto 23

URTICA van Nina Gautier. Soms kunnen de meest vergruisde ruwe materialen, voorzien in de rijkste bronnen waaruit men kan putten. Voor Nina Gautier is de brandnetel zo’n materiaal. Bij de meeste mensen is de brandnetel niets meer dan een vervelend onkruid wat bij contact met de huid een brandende pijn veroorzaakt. Het wordt echter al gebruikt als medicijn en mest stof. Nina Gautier heeft voor haar afstudeerproject gefocust op het gebruik van brandnetels in de textiel. Ze heeft elk deel van de plant gebruikt in geweven dekens, die onverwacht sterk zijn en zijdezacht aanvoelen. De kleuren bestaan uit verschillende tinten groen die de verborgen kwaliteiten van Urtica (latijn voor brandnetel) laten zien. Nina is cum laude afgestudeerd.

 

foto 17Het cum laude afstudeerproject GRABBIES van Zeno Koenigs en Jelmer den Andel. Een computerspel. De Grabbies hebben onze groene en vredige planeet overgenomen. Ze nemen alles wat ze kunnen bemachtigen, maar geeft onze planeet zich zomaar gewonnen? Behaal punten met het kappen van bossen en het leegvissen van de zee. Maar de spelers zullen zich al snel realiseren dat hun hoge score onze planeet om zeep helpt. Het design duo is erop uit om mensen bewust te maken van wereldwijde milieu problemen in een serie interactieve spellen, die meer doen dan alleen vermaken.

Een hoop leuke, interessante projecten te zien dus op de Graduation show. Het viel me op dat veel studenten het milieu als onderwerp hadden en de intentie hadden om op hun manier een betere wereld te creëren met hun afstudeerproject. Dat stemt hoopvol, want we hebben uiteindelijk maar één Aarde waarop we leven en het is niet meer dan normaal, vind ik, dat je daar zuinig op bent en je eigen steentje bijdraagt.